ഒരു യാത്ര ഒരുപാട് ദിവസം പ്ലാൻ ചെയ്ത് പോകുന്നതിനെക്കാൾ ഒരു രാത്രി പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ച് പോകുന്ന യാത്രകൾക്ക് വേറൊരു രസമുണ്ട്.
അന്നും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
രാത്രി ഏകദേശം ഒമ്പത് മണിയാകുമ്പോൾ, ഞാൻ, എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവർ ഒരു ചായക്കടയിൽ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോരുത്തരും ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു, “ഡാ, നാളെ ഊട്ടിക്ക് പോയാലോ?” ആദ്യമൊക്കെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അത് തമാശയായിട്ടാണ് എടുത്തത്. പക്ഷേ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ആ തമാശ ഒരു തീരുമാനമായി മാറി.
“പോകാം…”, ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് മതി. പിന്നെ ആർക്കും പിന്നോട്ട് നോക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
ഞാൻ വേഗത്തിൽ വീട്ടിൽ പോയി, ചെറിയൊരു ബാഗ് എടുത്തു. ഒരു ജോഡി ഡ്രസ്, മൊബൈൽ ചാർജർ, വെള്ളക്കുപ്പി… അത്ര മാത്രം.
എന്നാൽ ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾക്ക് വരാൻ യാതൊരു താൽപ്പര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. “ഡാ, എനിക്ക് വരുന്നില്ല. നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ.” അവൻ പലതവണ പറഞ്ഞു. കാരണം അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവന് ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉറങ്ങാതെ പോയാൽ പണിയാകുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ വിടാൻ തയ്യാറായില്ല.
“ഒരു ദിവസം അല്ലേ… ജീവിതത്തിൽ എന്നും ജോലി മാത്രം ചെയ്താൽ പോരല്ലോ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു. അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും, ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ തോറ്റു. “ശരി, വരാം.” അവൻ ആ വാക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു.
രാത്രി ഏകദേശം പതിനൊന്നരയോടെ ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങി.
കാറിനുള്ളിൽ ആദ്യം എല്ലാവരും ശാന്തരായിരുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആരോ ഒരു പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്തു. അതോടെ യാത്രയുടെ നിറം മാറി. പാട്ടുകൾ, ചിരികൾ, പരസ്പരം കളിയാക്കലുകൾ, സ്കൂൾ കാലത്തെ കഥകൾ… ആരുടെയും ഉറക്കം വന്നില്ല.
ഓരോരുത്തരും ഓരോ പഴയ ഓർമ്മകൾ പറഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിച്ചു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, വരാൻ മടിച്ച ആ കൂട്ടുകാരൻ, ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഡാ, ഞാൻ വന്നത് നന്നായി.” അവൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് കേട്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
രാത്രി കൂടുതൽ തണുത്തു. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് തുറക്കുമ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. വഴിയോരങ്ങളിൽ ആളുകൾ കുറഞ്ഞു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ചായക്കടകൾ മാത്രം തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
രാത്രി രണ്ടുമണിയോടെ, ഞങ്ങൾ ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ കയറി ചൂട് ചായയും പരോട്ടയും കഴിച്ചു. അത്ര നേരം ഉറങ്ങാതിരുന്നതിനാൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു. പക്ഷേ മനസ്സിൽ ഒരു ക്ഷീണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഇനി കുറച്ച് മണിക്കൂർ, നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ ഊട്ടി.” ആ ചിന്ത മാത്രം മതി എല്ലാവർക്കും വീണ്ടും ആവേശം നിറയാൻ. അങ്ങനെ മലകയറുന്ന വഴിയിലേക്ക് കാർ തിരിഞ്ഞു.
ഓരോ ഹെയർപിൻ വളവും ഓരോ പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞ് പതിയെ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നു. കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം മഞ്ഞിനുള്ളിലൂടെ മുറിച്ചുകടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
എല്ലാവരും ജനൽ തുറന്ന് ആ തണുപ്പ് ആസ്വദിച്ചു. ഉറക്കം ആരെയും തേടിയെത്തിയില്ല. കാരണം ആ രാത്രിയിൽ ഉറക്കത്തേക്കാൾ വലിയ സ്വപ്നം ഞങ്ങൾ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ സൂര്യൻ ഉദിക്കാനിരിക്കെ, മലമുകളിലെ ആദ്യത്തെ കാഴ്ച ഞങ്ങളെ കാത്തുനന്നിരുന്നു…
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര…
സമയം ഏകദേശം പുലർച്ചെ അഞ്ചര. മലമുകളിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാർ പതിയെ ഊട്ടിയുടെ അതിർത്തിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയ ഞങ്ങൾ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
എല്ലാവരും ആ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. റോഡിന്റെ ഇരുവശവും വെള്ള പുതപ്പ് വിരിച്ചതുപോലെ മഞ്ഞ്… അതിനിടയിലൂടെ പതിയെ ഉയർന്നുവരുന്ന സൂര്യന്റെ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള വെളിച്ചം… മലകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒഴുകുന്ന മേഘങ്ങൾ…
ആ നിമിഷം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.
കേരളത്തിലെ ചൂടിൽ നിന്ന് നേരെ ആ തണുപ്പിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഡാ, ഇവിടെ ഇത്രയും തണുപ്പാണോ?” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു സുഹൃത്ത് കൈകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി.
ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു. ശ്വാസം പുറത്തേക്ക് വിടുമ്പോൾ പുകപോലെ കാണുന്ന ആ കാഴ്ച പലർക്കും ആദ്യ അനുഭവമായിരുന്നു.
ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്ക്… പെട്ടെന്ന്! എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും മൊബൈൽ എടുത്തു. റോഡരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഓരോ പോസിലും ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. ചിലർ റീൽസും ഷൂട്ട് ചെയ്തു.
ആരോ ഒരാൾ തണുപ്പിൽ വിറച്ച് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു, “ഇന്നലെ വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് ഇവനല്ലേ… ഇപ്പോൾ നോക്കൂ, ആദ്യം ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നത് ഇവനാണ്!” അത് കേട്ടതും ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അവനും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു നഷ്ടമായേനെ.” ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരേ അഭിപ്രായമായി.
കുറച്ച് ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ വിശാലമായ ചായത്തോട്ടങ്ങൾ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
പച്ചനിറത്തിൽ പരന്ന് കിടക്കുന്ന തോട്ടങ്ങൾ… അതിന് മുകളിൽ പതിഞ്ഞ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ… അതിനിടയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന കുറച്ച് തൊഴിലാളികൾ…
സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന കാഴ്ചകൾ നേരിൽ കാണുന്ന അനുഭവമായിരുന്നു അത്.
ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം അവിടെ ഇറങ്ങി നടന്നു. പച്ചപ്പിനിടയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോകളും വീഡിയോയും എടുത്തു.
അപ്പോഴാണ് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ചായക്കട കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്.
എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് കയറി. ചെറിയ കട…
പുറത്ത് മരംകൊണ്ടുള്ള ബെഞ്ചുകൾ…
അകത്ത് ചൂടോടെ തിളയ്ക്കുന്ന ചായ.
ഓരോരുത്തരും ഓരോ ഗ്ലാസ് ചൂട് ചായ വാങ്ങി.
ആ തണുപ്പിൽ ആ ചായയുടെ രുചി ഇന്നും മറക്കാൻ കഴിയില്ല.
കടയുടമ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു, “കേരളത്തിൽ നിന്നാണോ വന്നത്?” ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് “അതെ” എന്ന് പറഞ്ഞു.
“ഇന്നത്തെ കാലാവസ്ഥ നല്ലതാണ്… കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ മഞ്ഞ് കൂടുതൽ ഇറങ്ങും. പ്രധാന സ്ഥലങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ടോളൂ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ഉപദേശം കേട്ടപ്പോൾ, സമയം കളയാതെ യാത്ര തുടരാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു.
വീണ്ടും കാറിൽ കയറി.
അടുത്ത ലക്ഷ്യം ഊട്ടിയിലെ പ്രശസ്തമായ വ്യൂ പോയിന്റ്.
ഇവിടേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും രസകരവും ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തതുമായ സംഭവം നടന്നത്…
ആ സംഭവം ഇന്നും ഓർക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ചിരിക്കാതെ ഇരിക്കാനാവില്ല.
രാവിലെ ചൂട് ചായയും കുടിച്ച് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.
ഊട്ടിയിലെ പ്രശസ്തമായ വ്യൂ പോയിന്റിലേക്കായിരുന്നു അടുത്ത യാത്ര.
വഴി മുഴുവൻ വളവുകൾ…
ഒരു വശത്ത് ആഴമേറിയ താഴ്വര…
മറുവശത്ത് മഞ്ഞിൽ പൊതിഞ്ഞ മലകൾ…
കാറിനുള്ളിൽ പാട്ടുകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഓരോരുത്തരും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ആ കാഴ്ചകൾ മൊബൈലിൽ പകർത്തുകയായിരുന്നു.
കുറച്ച് ദൂരം പോയപ്പോൾ റോഡരികിൽ നിരവധി കുരങ്ങുകൾ ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു.
“ഡാ, കാർ നിർത്ത്… ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാം.”
ഡ്രൈവർ കാർ പതുക്കെ ഒതുക്കി.
എല്ലാവരും ഇറങ്ങി. ആരോ ഒരാൾ ബിസ്കറ്റ് പാക്കറ്റ് എടുത്തു.
“കൊടുക്കണ്ട… അടുത്തേക്ക് വരും.”
ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ കേട്ടില്ല.
ഒരു ബിസ്കറ്റ് കഷണം എറിഞ്ഞതും എവിടെ നിന്നോ കുറെ കുരങ്ങുകൾ ഓടിയെത്തി.
ആദ്യമൊക്കെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കുരങ്ങ് നേരെ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വരാൻ ഏറ്റവും മടിച്ചിരുന്ന ആ കൂട്ടുകാരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചാടി.
അവൻ ആദ്യം ഒന്ന് പേടിച്ചു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബിസ്കറ്റ് പാക്കറ്റ് വിടാതെ പിടിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം കുരങ്ങ് അത് പിടിച്ചുപറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഡാ, രക്ഷിക്കണേ…”
എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഓടാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നാലെ കുരങ്ങും!
ആ കാഴ്ച കണ്ട ഞങ്ങൾ ചിരിച്ച് നിൽക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൻ ഓടുന്നതിനിടെ ചെരുപ്പ് ഒന്നുകൂടെ വഴിയിൽ ഊരിപ്പോയി.
ചെരുപ്പ് എടുക്കണോ… ഓടണോ… എന്നറിയാതെ അവൻ ആകെ പരിഭ്രാന്തനായി.
അവസാനം ബിസ്കറ്റ് പാക്കറ്റ് താഴെ ഇട്ടതും കുരങ്ങ് അതെടുത്ത് മാറി.
അവൻ ശ്വാസം വിട്ട് ഒരു വലിയ കല്ലിൽ ഇരുന്നു.
“ഇനി ഒരിക്കലും കുരങ്ങിന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കില്ല.”
അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് വീണ്ടും ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ അതു പറഞ്ഞ് കളിയാക്കുകയായിരുന്നു.
“വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് നീയല്ലേ… ഇപ്പോൾ കുരങ്ങിനും നിന്നെയാണ് ഇഷ്ടമായത്!”
എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവനെ ചിരിപ്പിച്ചു.
അവനും ഒടുവിൽ ചിരിക്കാതെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ വ്യൂ പോയിന്റിലെത്തി.
അവിടെ നിന്നുള്ള കാഴ്ച വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്തതായിരുന്നു.
കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം മലകൾ…
അതിനിടയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന വെളുത്ത മേഘങ്ങൾ…
താഴെ ചെറിയ വീടുകൾ…
മുകളിലൂടെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്…
കുറച്ച് നേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
എല്ലാവരും ആ കാഴ്ച മാത്രം നോക്കി നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞത്…
“ഇങ്ങനെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾക്കായിട്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം തലകുലുക്കി.
സത്യത്തിൽ… ആ ഒരു യാത്ര മനസ്സിന് നൽകിയ സന്തോഷം പണത്തിന് വാങ്ങാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ അപ്പോഴും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
ആ ദിവസത്തെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഭവം ഇനിയും ബാക്കി ഉണ്ടെന്ന്.
ഉച്ചയോടെ ഞങ്ങൾ ഊട്ടി തടാകത്തിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർത്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു…
വ്യൂ പോയിന്റിലെ കാഴ്ചകൾ മനസ്സിൽ നിറച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.
സമയം ഉച്ചയോട് അടുക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ലക്ഷ്യം… എല്ലാവരും കേട്ടിട്ടുള്ള **ഊട്ടി തടാകം**.
കുറച്ച് നേരം യാത്ര ചെയ്തതിന് ശേഷം തടാകത്തിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിലെത്തി.
അവിടെ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു.
വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് എത്തിയ വിനോദസഞ്ചാരികൾ, കുടുംബങ്ങൾ, കുട്ടികൾ… ആകെ ഒരു ഉത്സവ പ്രതീതി.
ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് അകത്തേക്ക് കയറിയ ഞങ്ങൾ ആദ്യം കണ്ടത് ശാന്തമായി കിടക്കുന്ന ആ വലിയ തടാകമായിരുന്നു.
തടാകത്തിന്റെ മുകളിൽ വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്…
അതിനിടയിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങുന്ന ബോട്ടുകൾ…
ചുറ്റും പച്ച നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾ…
ആ കാഴ്ച കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദമായി നോക്കി നിന്നു.
“ഇത്ര ദൂരം വന്നത് വെറുതെയായില്ല.”
ആരോ പതുക്കെ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത് തന്നെയായിരുന്നു.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ബോട്ടിംഗ് ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ലൈഫ് ജാക്കറ്റ് ധരിച്ച് ബോട്ടിൽ കയറി.
ബോട്ട് പതുക്കെ വെള്ളത്തിലൂടെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാവരും ശാന്തരായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എപ്പോഴും തമാശ പറയുന്ന ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു…
“ഡാ, ഈ ബോട്ട് മറിഞ്ഞാൽ നീന്താൻ ആർക്കൊക്കെയാ അറിയുക?”
അത് കേട്ടതും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
“ആദ്യം നീയല്ലേ വെള്ളത്തിൽ വീഴുക!”
എന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കി.
ബോട്ടുകാരനും ഞങ്ങളുടെ ചിരി കണ്ടിട്ട് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
തടാകത്തിന്റെ നടുവിലെത്തിയപ്പോൾ മൊബൈലിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ള മത്സരം തുടങ്ങി.
ഓരോരുത്തരും ഓരോ പോസ്.
ആരെങ്കിലും ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാൾ മുഖം കാട്ടി കളിയാക്കും.
ആ ചിരികളും തമാശകളും ആ തടാകത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ബോട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് കരയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ വിശപ്പ് നന്നായി തോന്നി.
അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ കയറി എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
ഒരു പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് ഭക്ഷണം എടുത്തുകൊടുക്കലും, “ഇതൊന്ന് കഴിച്ചു നോക്ക്” എന്ന നിർബന്ധവും, ഭക്ഷണത്തിനിടയിലെ കളിയാക്കലുകളും…
അവിടെയും ചിരി മാത്രം.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചുസമയം മാർക്കറ്റിലൂടെ നടന്നു.
വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങി.
ആരോ ചായപ്പൊടി വാങ്ങി.
മറ്റൊരാൾ വീട്ടുകാർക്കായി ചോക്ലേറ്റുകൾ വാങ്ങി.
വരാൻ മടിച്ചിരുന്ന ആ കൂട്ടുകാരൻ മാത്രം എല്ലാം വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവനെ നോക്കി ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“ഡാ, വരില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത് ആരായിരുന്നു?”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു…
“നിങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതത്തിൽ ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു ദിവസം നഷ്ടമായേനെ.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമായി.
കാരണം ഒരു സുഹൃത്തിനെ നിർബന്ധിച്ച് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നുവെന്ന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
വൈകുന്നേരമായി.
സൂര്യൻ പതുക്കെ മലകൾക്ക് പിന്നിലേക്ക് മറയാൻ തുടങ്ങി.
തണുപ്പ് വീണ്ടും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇനി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ട സമയം…
പക്ഷേ മനസ്സ് മാത്രം ഇപ്പോഴും ഊട്ടിയിൽ തന്നെ.
ആ മടക്കയാത്രയിൽ സംഭവിച്ചതാണ് ഈ യാത്രയെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറക്കാനാവാത്തതാക്കി മാറ്റിയത്…