ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും കോളേജ് ജീവിതം കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ ഓർമ്മയിലുണ്ട്.
പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു വാക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞു: “എന്തായാലും നമ്മുടെ സൗഹൃദം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല.”
അത് ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു, മനസ്സുകൊണ്ട് വിശ്വസിച്ചത്. കോളേജ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷവും, ഞങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒത്തുകൂടാൻ തുടങ്ങി.
ചായക്കടയിലെ ചർച്ചകൾ, വൈകുന്നേരത്തെ ഫുട്ബോൾ, രാത്രിയിലെ നീണ്ട സംസാരങ്ങൾ, പെട്ടെന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ യാത്രകൾ… പണമില്ലെങ്കിലും സന്തോഷത്തിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു ബൈക്കിൽ മൂന്നുപേരും കയറി കിലോമീറ്ററുകൾ സഞ്ചരിച്ച ദിവസങ്ങൾ, റോഡരികിലെ ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ചായയും പരിപ്പുവടയും പങ്കിട്ട് കഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ… അതായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ വലിയ സന്തോഷം.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷവും, ഞങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒത്തുകൂടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ജീവിതം ഞങ്ങളെ ഓരോ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പതിയെ പതിയെ, ഞങ്ങൾ ഒത്തുകൂടുന്ന ദിവസങ്ങൾ കുറഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം, ഞാൻ പതിവുപോലെ ഞങ്ങൾ കൂടാറുള്ള സ്ഥലത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി. അവിടെ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു. ചുറ്റും എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു… പക്ഷേ, എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നിരുന്ന ആളുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരു ഫോട്ടോയിൽ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരു ബൈക്കിന് ചുറ്റും നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു. മറ്റൊന്നിൽ, ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് പരസ്പരം കളിയാക്കുകയാണ്. വേറൊരു ചിത്രത്തിൽ, യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചിട്ടും സന്തോഷത്തോടെ റോഡരികിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
ആ ചിത്രങ്ങളിലെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ മുഖത്തും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വന്നു. പക്ഷേ, ആ പുഞ്ചിരി അധികനേരം നീണ്ടില്ല. കാരണം, ആ ചിത്രങ്ങളിലുള്ള പലരും ഇപ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു ദിവസം പോലും സംസാരിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഞങ്ങൾ… ഇപ്പോൾ മാസങ്ങളോളം ഒരു ഫോൺകോൾ പോലും ചെയ്യാതെ കടന്നുപോകുന്ന അവസ്ഥ.
ജീവിതം എല്ലാവരെയും തിരക്കിലാക്കി. ജോലി, ബാധ്യതകൾ, കുടുംബം… അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരും ഓരോ ലോകത്തായി.
എന്നാലും, ചില രാത്രികളിൽ, ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു മെസേജ് വരും: “ഓർമ്മയുണ്ടോ… ആ യാത്ര?”
അപ്പോൾ ഒരാളുടെ മറുപടി, പിന്നെ മറ്റൊരാളുടെ… അങ്ങനെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കെങ്കിലും ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പഴയ കൂട്ടമായി മാറും.
പക്ഷേ, ചാറ്റ് അവസാനിച്ചാൽ… വീണ്ടും പഴയ നിശ്ശബ്ദത.
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്… ദൂരം സൗഹൃദത്തെ ഇല്ലാതാക്കില്ല… പക്ഷേ, ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ച സമയത്തെ ഒരുപാട് മിസ് ചെയ്യിപ്പിക്കും.
ഒരു രാത്രി, ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാനും യാത്ര തിരിക്കുമോ? ആ ചിന്തയോടെയാണ് ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്.
അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു… അടുത്ത കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുമെന്ന്…
ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ഓരോ രാജ്യങ്ങളിലാണെങ്കിലും… ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ജീവിതമാണെങ്കിലും… ആ കോളേജ് കാലം ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരും കൊണ്ടുപോകില്ല.
ഇന്നും പഴയ ഫോട്ടോകൾ കാണുമ്പോൾ കണ്ണ് നിറയും… കാരണം, ആ ചിത്രങ്ങളിൽ ഉള്ളത് വെറും മുഖങ്ങളല്ല… തിരികെ കിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാലമാണ്.
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകും… പുതിയ ആളുകൾ വരും… പുതിയ ജോലികൾ കിട്ടും… പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ ജനിക്കും… പക്ഷേ, കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ആ ദിവസങ്ങൾക്ക് പകരം മറ്റൊന്നും വരില്ല.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഈ കഥ വായിക്കുന്ന നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം മാത്രം പറയാനുണ്ട്… നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാർ ഇപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ, സമയം കണ്ടെത്തി ഒരിക്കൽ അവരെ കാണൂ… കാരണം, പണം വീണ്ടും സമ്പാദിക്കാം… ജോലി വീണ്ടും കിട്ടാം… പക്ഷേ, നഷ്ടപ്പെട്ട സമയവും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ച ഓർമ്മകളും ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല. ❤️