ജീവിതത്തിൽ ചില യാത്രകൾ നമ്മൾ മുൻകൂട്ടി ആസൂത്രണം ചെയ്തവയല്ല.
പെട്ടെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന യാത്രകളാണ് പിന്നീട് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഓർമ്മകളായി മാറുന്നത്.
ഈ കഥയും അങ്ങനെയൊരു യാത്രയുടേതാണ്.
രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ ഗൾഫിൽ നിന്ന് നാട്ടിലെത്തി.
അയാൾ വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞതുമുതൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവനെ കാണാൻ കാത്തിരുന്നു.
അയാൾ വന്നതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പതിവുപോലെ ഒത്തുകൂടി.
ഗൾഫിലെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ജോലിയെക്കുറിച്ചും അവിടത്തെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ ഓരോ കഥകളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചത്…
“നാളെ എവിടെയെങ്കിലും പോയാലോ?”
ആദ്യം പല സ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു.
എല്ലാവർക്കും ഒടുവിൽ ഒരേ അഭിപ്രായമായി: **”ഏർവാടി, പിന്നെ ധനുഷ്കോടി.”**
ഈ തീരുമാനം എടുത്തതോടെ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ആവേശം നിറഞ്ഞു.
രാത്രിയിൽ തന്നെ കാർ റെഡിയാക്കി.
ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തു.
പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ 4 മണിക്ക് യാത്ര തുടങ്ങാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ആവേശം.
അലാറം വെച്ചെങ്കിലും ആർക്കും നന്നായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പുലർച്ചെ എല്ലാവരും സമയത്തിന് എത്തി.
കാറിൽ ബാഗുകൾ വെച്ചു.
ആദ്യ സെൽഫി എടുത്തു.
യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരാൾ പറഞ്ഞു…
“ഈ യാത്ര അവിസ്മരണീയമായിരിക്കണം.”
ആ വാക്ക് അപ്പോൾ ആരും അത്ര ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പക്ഷേ പിന്നീട് അതിന്റെ അർത്ഥം എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.
പുലർച്ചെയുടെ തണുത്ത കാറ്റിൽ കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
റോഡിൽ വലിയ തിരക്ക് ഇല്ല.
കാറിനുള്ളിൽ പഴയ മലയാളം പാട്ടുകൾ.
ഇടയ്ക്ക് തമിഴ് പാട്ടുകളും.
ഒരോരുത്തരും ഓരോ കഥകൾ പറഞ്ഞ് കളിയാക്കി.
ഗൾഫിൽ നിന്നെത്തിയ കൂട്ടുകാരനെ എല്ലാവരും കളിയാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അവിടെ പോയിട്ട് മലയാളം മറന്നോ?”
“ഇപ്പോൾ അറബിയിലാണോ സംസാരിക്കുന്നത്?”
അവനും അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ ചിരിപ്പിച്ചു.
കുറച്ച് ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ സൂര്യൻ ഉദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള മരങ്ങൾക്കും വയലുകൾക്കും ഇടയിലൂടെ കാർ മുന്നോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
യാത്ര മനോഹരമായി മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു…
പക്ഷേ കുറച്ച് കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുന്നിൽ വലിയൊരു വാഹനത്തിരക്ക്.
വാഹനങ്ങൾ എല്ലാം പതുക്കെ മാത്രം നീങ്ങുന്നു.
ഞങ്ങളും കാർ ഒതുക്കി മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടത്…
ഒരു ബൈക്കും വലിയൊരു ലോറിയും കൂട്ടിയിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ബൈക്ക് റോഡിന്റെ ഒരുവശത്ത് തകർന്നുകിടക്കുന്നു.
ചുറ്റും ആളുകൾ.
പോലീസും ആംബുലൻസും എത്തിയിരുന്നു.
അടുത്തുനിന്നവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞ വാക്ക്…
“ആൾ സംഭവസ്ഥലത്ത് തന്നെ മരിച്ചു…”
ആ നിമിഷം കാറിനുള്ളിൽ പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദതയായി.
കുറച്ച് മുമ്പ് ചിരിച്ചും പാട്ടുപാടിയും വന്ന ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ആ കാഴ്ച നോക്കി.
ജീവിതം എത്ര നിമിഷനേരം കൊണ്ടാണ് മാറിമറിയുന്നത് എന്ന ചിന്ത എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ആ അപകടസ്ഥലം പിന്നിട്ട് കാർ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങി…
പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു…
ആ അപകടസ്ഥലം പിന്നിട്ട് കാർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയെങ്കിലും…
കാറിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.
ആർക്കും ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
റേഡിയോയിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന പാട്ടുപോലും ആരോ ഓഫ് ചെയ്തു.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരും ഓരോ ചിന്തകളിലായിരുന്നു.
കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്ന ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
“ജീവിതം എത്ര ചെറുതാണല്ലേ…”
ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും തലകുലുക്കി.
രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഇറങ്ങിയ ഒരാൾ… കുറച്ച് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു എന്ന ചിന്ത മനസ്സിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ലായിരുന്നു.
കുറച്ച് കിലോമീറ്റർ കൂടി പിന്നിട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലെ എപ്പോഴും തമാശ പറയുന്ന ഒരാൾ അന്തരീക്ഷം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഡാ… ഇങ്ങനെ എല്ലാവരും മിണ്ടാതിരുന്നാൽ ഈ യാത്ര മുഴുവൻ സങ്കടമാകും.”
അവൻ പഴയ സ്കൂൾകാലത്തെ ഒരു രസകരമായ സംഭവം പറയാൻ തുടങ്ങി.
അത് കേട്ട് ആദ്യം ഒരാൾ ചിരിച്ചു.
പിന്നെ രണ്ടുപേർ.
അൽപസമയത്തിനകം കാറിനുള്ളിൽ വീണ്ടും ചിരി നിറഞ്ഞു.
ഗൾഫിൽ നിന്നെത്തിയ കൂട്ടുകാരൻ അവിടത്തെ ജോലിയിലെ രസകരമായ അനുഭവങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
അറബിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തമാശകൾ…
ആദ്യമായി വിമാനത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ പേടി…
ഭാഷ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് പറ്റിയ അബദ്ധങ്ങൾ…
ഒരോ കഥയും കേട്ട് ഞങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്…
ചില സങ്കടങ്ങൾ മറക്കാൻ ഏറ്റവും നല്ല മരുന്ന് നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്.
വഴിമധ്യേ ഒരു ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ നിർത്തി പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
ചൂടുള്ള ഇഡ്ഡലിയും ദോശയും, ഒരു ഗ്ലാസ് ഫിൽറ്റർ കാപ്പിയും…
ആ യാത്രയിൽ അതിനും ഒരു പ്രത്യേക രുചിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു.
സമയം കടന്നുപോകുംതോറും ലക്ഷ്യസ്ഥാനം അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവസാനം…
ദൂരെയായി **ഏർവാടി ദർഗ**യുടെ മിനാരങ്ങൾ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
“എത്തി…” എന്ന് ഒരാൾ വിളിച്ചതോടെ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് വീണ്ടും സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ദർഗയിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ മനസ്സിന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു ശാന്തത അനുഭവപ്പെട്ടു.
പല സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ ആളുകൾ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
ഞങ്ങളും ആദരവോടെ അകത്ത് കയറി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഓരോരുത്തരും മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും നിശ്ശബ്ദമായി ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു.
ആ അപകടം കണ്ടതിനുശേഷം ജീവിതത്തിന്റെ വില കൂടുതൽ മനസ്സിലായതുകൊണ്ടാകാം…
ആ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് അന്നൊരു പ്രത്യേക ആഴമുണ്ടായിരുന്നു.
ദർഗയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ശേഷം കുറച്ചുനേരം അവിടെയിരുന്ന് വിശ്രമിച്ചു.
അതിനുശേഷം എല്ലാവരും ചേർന്ന് ചായ കുടിച്ചു.
“ഇനി അടുത്തത്…”
എന്ന് ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു…
**”ധനുഷ്കോടി!”**
ആ പേര് കേട്ടതോടെ വീണ്ടും എല്ലാവരിലും ആവേശം നിറഞ്ഞു.
കാരണം…
ഇനി ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ അറ്റത്തുള്ള, കടൽ രണ്ട് വശത്തും ചുറ്റിനിൽക്കുന്ന, ചരിത്രവും പ്രകൃതിഭംഗിയും ഒരുമിച്ചുള്ള അത്ഭുത ഭൂമിയായിരുന്നു.
ആ യാത്രയിൽ ഞങ്ങൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ ഇന്നും കണ്ണടച്ചാൽ വ്യക്തമായി ഓർമ്മ വരും…
ഏർവാടിയിലെ സന്ദർശനവും പ്രാർത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും കാറിൽ കയറി.
ഇനി ലക്ഷ്യം…
**ധനുഷ്കോടി.**
ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആവേശമായിരുന്നു.
കാരണം ഇന്ത്യയുടെ അവസാന ഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നായ ആ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
വഴി മുഴുവൻ തമാശകളും പാട്ടുകളും തുടർന്നു.
ഇടയ്ക്ക് കാർ നിർത്തി കരിമ്പിൻ ജ്യൂസും തണുത്ത വെള്ളവും കുടിച്ചു.
പിന്നെ വീണ്ടും യാത്ര.
റോഡിന്റെ ഇരുവശവും മാറിമാറി കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ മൊബൈലിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു യാത്ര.
കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം രാമേശ്വരത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
അവിടുത്തെ ക്ഷേത്ര ഗോപുരങ്ങളും പഴയ കെട്ടിടങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സ്ഥലത്തിന്റെ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അവിടെ നിന്ന് ധനുഷ്കോടിയിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കാർ തിരിഞ്ഞു.
ആ റോഡിലൂടെ കയറിയ നിമിഷം എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
കാരണം…
അങ്ങനെയൊരു കാഴ്ച ഞങ്ങളിൽ പലരും ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്.
റോഡിന്റെ ഒരു വശത്ത് കടൽ…
മറുവശത്തും കടൽ…
അതിന്റെ നടുവിലൂടെ നേരെ പോകുന്ന നീണ്ട റോഡ്.
ജനൽ തുറന്നതും ഉപ്പിന്റെ മണവും തണുത്ത കടൽക്കാറ്റും മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചു.
“ഡാ… ഇതൊരു സിനിമാ സീൻ പോലെയുണ്ട്!”
എന്ന് ഒരാൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
കാർ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ കാർ നിർത്തി ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുത്തു.
ഒരു ഭാഗത്ത് നീല നിറത്തിലുള്ള ശാന്തമായ കടൽ…
മറുഭാഗത്ത് തിരമാലകൾ ശക്തിയായി അടിക്കുന്ന കടൽ…
പ്രകൃതിയുടെ മറ്റൊരു അത്ഭുതം പോലെ തോന്നി.
അവസാനം…
ധനുഷ്കോടിയുടെ അവസാന ഭാഗത്ത് എത്തി.
അവിടെ കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത് എല്ലാവരും കടൽത്തീരത്തേക്ക് നടന്നു.
കടൽക്കാറ്റ് അത്രയും ശക്തമായിരുന്നു.
നിൽക്കാൻ പോലും പ്രയാസം.
എന്നാലും ആ കാറ്റ് എല്ലാവരും ആസ്വദിച്ചു.
ഒരാൾ കൈകൾ വിരിച്ച് കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
മറ്റൊരാൾ വീഡിയോ എടുക്കുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ നാല് പേരും ചേർന്ന് ഒരുപാട് ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു.
പെട്ടെന്ന് ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്ന കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞു…
“ഡാ… ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് വന്നതിൽ ഏറ്റവും നല്ല തീരുമാനം ഇതായിരുന്നു.”
അവന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കും സന്തോഷമായി.
ജീവിതത്തിൽ പണം സമ്പാദിക്കുന്നതിനെക്കാൾ…
ഇങ്ങനെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ സമ്പാദിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമെന്ന് അപ്പോൾ തോന്നി.
സൂര്യൻ പതിയെ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആകാശം ഓറഞ്ചും ചുവപ്പും കലർന്ന നിറങ്ങളാൽ മനോഹരമായി.
കടലിന്റെ മുകളിൽ പതിച്ച ആ വെളിച്ചം നോക്കി കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
ആ നിശ്ശബ്ദത പോലും ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി മാറുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ…
വൈകുന്നേരം മടങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് യാത്രയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ സംഭവമായിരുന്നു.
ആ സംഭവം ഇന്നും ഞങ്ങൾ ഒത്തുകൂടുമ്പോഴെല്ലാം പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാറുണ്ട്…
ധനുഷ്കോടിയിലെ സായാഹ്നം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു.
സൂര്യൻ പതിയെ കടലിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
ആകാശം മുഴുവൻ ഓറഞ്ച് നിറത്തിൽ തിളങ്ങി.
അവസാനമായി കുറച്ച് ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുത്ത ശേഷം ഞങ്ങൾ കാറിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇനി തിരിക്കാം…”
ഡ്രൈവർ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി.
ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാവരും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
ദിവസം മുഴുവൻ നടന്ന യാത്രയുടെ ക്ഷീണം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദത അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എപ്പോഴും കളിയാക്കുന്ന ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്ന കൂട്ടുകാരനോട് ചോദിച്ചു.
“ഡാ… ഗൾഫിൽ പോയിട്ട് എത്ര കിലോ കൂടി?”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
“കിലോ കൂടിയില്ല… ഉത്തരവാദിത്തമാണ് കൂടിയത്.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെയായി.
കാരണം അത് വെറും തമാശയല്ലായിരുന്നു…
അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സത്യം തന്നെയായിരുന്നു.
അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും പഴയ സ്കൂൾ ഓർമ്മകൾ തുടങ്ങി.
ആരാണ് കൂടുതൽ അടിവാങ്ങിയത്…
ആരാണ് ക്ലാസിൽ കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത്…
ആരാണ് ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാതെ ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ കുടുങ്ങിയത്…
ഒരോ കഥയും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
യാത്രയ്ക്കിടെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിൽ കാർ നിർത്തി.
രാത്രിയുടെ തണുപ്പിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂട് ചായ കുടിച്ചപ്പോൾ ക്ഷീണം പകുതിയായി.
കടയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഓരോ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു.
അപ്പോഴാണ് ഒരാൾ പറഞ്ഞത്…
“ഇന്ന് രാവിലെ കണ്ട ആ അപകടം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
എല്ലാവരും വീണ്ടും കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദരായി.
അവൻ തുടർന്നു…
“രാവിലെ ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സ് തകർന്നിരുന്നു… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.”
“ജീവിതം എത്ര ചെറുതാണെന്ന് അറിയില്ല… അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടമുള്ളവരുടെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ തട്ടിയിരുന്നു.
വീണ്ടും കാറിൽ കയറി യാത്ര തുടർന്നു.
രാത്രി കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു.
പുറത്ത് റോഡിൽ വാഹനങ്ങൾ കുറഞ്ഞു.
കാറിനുള്ളിൽ പതിയെ പഴയ മലയാളം പാട്ടുകൾ മുഴങ്ങി.
ചിലർ ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ചിലർ പുറത്തുള്ള ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
ഞാൻ മാത്രം ഒരു കാര്യം ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു…
ഈ യാത്ര കഴിഞ്ഞാലും…
ഈ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല.
കാരണം ഒരു യാത്ര മനോഹരമാകുന്നത് സ്ഥലങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല…
കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്ന ആളുകൾ കൊണ്ടാണ്.
അവസാനം ഞങ്ങൾ നാട്ടിലേക്ക് എത്താൻ ഇനി കുറച്ച് കിലോമീറ്ററുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ സംഭവിച്ച ഒരു ചെറിയ സംഭവം ഇന്നും ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ ആദ്യം പറയുന്ന തമാശയായി മാറി…
രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.
നാട്ടിലേക്ക് ഇനി കുറച്ച് കിലോമീറ്ററുകൾ മാത്രം.
കാറിനുള്ളിൽ ചിലർ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
ചിലർ മൊബൈലിൽ യാത്രയിൽ എടുത്ത ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും നോക്കുകയായിരുന്നു.
ആരോ ഒരാൾ ഓരോ ഫോട്ടോ കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“ഡാ… ഇത് നോക്ക്… ഇവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ നീ എന്തൊരു പോസാണ് ചെയ്തത്!”
അത് കേട്ടതും എല്ലാവരും വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ധനുഷ്കോടിയിലെ കടൽക്കാറ്റിൽ മുടി മുഴുവൻ പറന്നുനിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോകളും, ഏർവാടിയിൽ എടുത്ത ഗ്രൂപ്പ് ചിത്രങ്ങളും, വഴിയിൽ കുടിച്ച ചായയുടെ വീഡിയോയും…
ഒരോന്നും ഓരോ ഓർ