ജീവിതത്തിൽ ചില യാത്രകൾ ഉണ്ട്… ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയത് കൊണ്ടല്ല അവ മറക്കാൻ കഴിയാത്തത്. ആ യാത്രയിലേക്ക് എത്താൻ നാം അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളും, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളുകളും, മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുമാണ് ആ യാത്രയെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർക്കുന്ന ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നത്.
ഇന്ന് എത്ര യാത്രകൾ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, എനിക്ക് ഇന്നും ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് 15-ആം വയസ്സിൽ പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ നടത്തിയ ഒരു ചെറിയ യാത്രയാണ്.
അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ലോകം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു. സ്കൂളും… വീടും… വൈകുന്നേരത്തെ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പമുള്ള കളികളും… അതായിരുന്നു ജീവിതം. പക്ഷേ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ട്രെയിനിൽ കയറി ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് യാത്ര പോകണം.
അന്ന് ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം എറണാകുളം.
ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 150 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ആ നഗരം അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു ലോകം പോലെയായിരുന്നു. അവിടുത്തെ വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും, തിരക്കേറിയ റോഡുകളും, മറൈൻ ഡ്രൈവും, ബ്രോഡ്വേയും, വലിയ ഷോപ്പിംഗ് കോംപ്ലക്സുകളും എല്ലാം കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണണം എന്ന ആഗ്രഹം ദിവസേന വളർന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം പതിവുപോലെ ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർ ഒത്തുകൂടി. സംസാരത്തിനിടയിലാണ് ഒരാൾ പറഞ്ഞത്…
“നമുക്ക് എറണാകുളം പോയാലോ?”
ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരി പതിയെ ഒരു തീരുമാനമായി മാറി.
“പോകാം…”
എല്ലാവർക്കും ആവേശമായി.
പക്ഷേ ഒരു വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
പണം…
അന്ന് ഞങ്ങളുടെ മുഴുവൻ യാത്രയുടെ ബജറ്റ് വെറും 500 രൂപ മാത്രം.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് അത് ഒരു ദിവസത്തെ ചെലവാകാം. പക്ഷേ അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് 500 രൂപ എന്നത് വലിയൊരു തുകയായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ കിട്ടുമായിരിക്കും. പക്ഷേ എന്തോ… സ്വന്തം അധ്വാനത്തിൽ കിട്ടുന്ന പണം കൊണ്ട് യാത്ര പോകണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഞാനും എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ റിയാസും ചേർന്ന് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
വാർപ്പ് പണിക്ക് പോകാം.
സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെ തന്നെ ജോലിക്ക് പോകും.
സിമന്റ് ചുമക്കണം…
മണൽ നീക്കണം…
കല്ല് വലിക്കണം…
വെയിലത്ത് നിന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം ജോലി ചെയ്യണം.
ആദ്യ ദിവസം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കൈകാലുകൾ മുഴുവൻ വേദനിച്ചു.
“ഇതെന്തിനായിരുന്നു?” എന്ന് ഒരു നിമിഷം തോന്നി.
പക്ഷേ കൈയിൽ കിട്ടിയ ആദ്യ കൂലി കണ്ടപ്പോൾ ആ വേദന മുഴുവൻ മറന്നു.
ആ നോട്ട് കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ തോന്നിയത്…
“ഇത് വെറും പണമല്ല… എന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റാണ്.”
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
ഓരോ ദിവസവും ജോലി കഴിഞ്ഞ് കിട്ടുന്ന കൂലി ഞങ്ങൾ പ്രത്യേകം സൂക്ഷിച്ചു.
ചിലപ്പോൾ ചായ പോലും കുടിക്കാതെ പണം ലാഭിക്കും.
അനാവശ്യമായി ഒരു രൂപ പോലും ചെലവാക്കില്ല.
കാരണം ഓരോ രൂപയ്ക്കും പിന്നിൽ ഞങ്ങളുടെ വിയർപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒടുവിൽ…
ഞങ്ങളുടെ യാത്രയ്ക്കുള്ള 500 രൂപ കൈയിൽ എത്തി.
ആ ദിവസം ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച സന്തോഷം ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്.
യാത്രയുടെ തലേദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
എറണാകുളം എങ്ങനെയായിരിക്കും?
ട്രെയിൻ യാത്ര എങ്ങനെയായിരിക്കും?
എന്തൊക്കെ കാണാൻ പറ്റും?
ആ ആവേശത്തിൽ രാത്രി എപ്പോഴാണ് കഴിഞ്ഞതെന്ന് പോലും അറിയില്ല.
പുലർച്ചെ നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് എല്ലാവരും സ്റ്റേഷനിലെത്തി.
റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഓരോ ട്രെയിനും കടന്നുപോകുന്നത് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം ഞങ്ങളുടെ ട്രെയിൻ ദൂരത്ത് നിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു.
ട്രെയിനിന്റെ ഹോൺ മുഴങ്ങി…
പാളങ്ങളിലൂടെ വിറയൽ പടർന്നു…
അത് പതിയെ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
ആ നിമിഷം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ട്രെയിനിൽ കയറുന്ന സന്തോഷം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായി.
ജനൽസീറ്റ് കിട്ടിയപ്പോൾ അത് ലോട്ടറി അടിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു.
ട്രെയിൻ പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
നാട്ടിലെ ചെറിയ വീടുകൾ പിന്നിലായി.
പച്ചപ്പുള്ള വയലുകൾ…
തെങ്ങിൻതോപ്പുകൾ…
പാലങ്ങൾ…
നദികൾ…
ചെറിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ…
ഓരോ കാഴ്ചയും കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞു.
ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.
ചിരിച്ചു.
പാട്ടുപാടി.
ചിലപ്പോൾ ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
കാരണം ആ യാത്രയിലെ ഓരോ നിമിഷവും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
അങ്ങനെ മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം എറണാകുളത്ത് എത്തി.
സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കുറച്ചുനേരം ചുറ്റും നോക്കി നിന്നു.
ഇത്രയും വലിയ നഗരം ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്.
വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ…
ഓടുന്ന ബസുകൾ…
തിരക്കുള്ള റോഡുകൾ…
ആളുകളുടെ തിരക്ക്…
എല്ലാം പുതുമയായിരുന്നു.
കൈയിലുള്ള പണം വളരെ സൂക്ഷിച്ചാണ് ചെലവാക്കിയത്.
എവിടെയെങ്കിലും കയറി വലിയ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പണമില്ല.
ചെറിയ ഹോട്ടലിൽ കയറി വയറുനിറച്ചു.
വെള്ളം വാങ്ങുമ്പോഴും രണ്ടുതവണ ആലോചിച്ചു.
കാരണം മടങ്ങാനുള്ള യാത്രയും അതേ പണം കൊണ്ടാണ്.
പക്ഷേ സന്തോഷത്തിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആ ദിവസം ഞങ്ങൾ കണ്ട ഓരോ സ്ഥലവും…
എടുത്ത ഓരോ ഫോട്ടോയും…
നടന്ന ഓരോ വഴിയും…
ഇന്നും മനസ്സിൽ അതേപോലെ ഉണ്ട്.
ഇന്ന് ജീവിതം ഒരുപാട് മാറി.
കൈയിൽ അന്നത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ പണമുണ്ട്.
ട്രെയിനിൽ മാത്രമല്ല, വിമാനത്തിലും യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
നിരവധി നഗരങ്ങളും രാജ്യങ്ങളും കാണണമെന്ന ആഗ്രഹവും ഉണ്ട്.
പക്ഷേ…
ഇന്നും മനസ്സ് ചോദിച്ചാൽ ഏറ്റവും സന്തോഷം നൽകിയ യാത്ര ഏതാണ് എന്ന്…
ഒരു ഉത്തരമേ ഉള്ളൂ.
15 വയസ്സിൽ… വാർപ്പ് പണിക്ക് പോയി സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ച പണം കൊണ്ട്… കൂട്ടുകാരൻ റിയാസിനൊപ്പം… 500 രൂപ മാത്രം കൈയിൽ കരുതി… ആദ്യമായി ട്രെയിനിൽ എറണാകുളത്തേക്ക് പോയ ആ യാത്ര.
കാരണം അത് വെറും ഒരു യാത്രയല്ലായിരുന്നു.
അത് അധ്വാനത്തിന്റെ വില പഠിപ്പിച്ച യാത്രയായിരുന്നു.
സൗഹൃദത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ യാത്രയായിരുന്നു.
ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും സ്വന്തം പരിശ്രമം കൊണ്ട് നേടിയെടുക്കാം എന്ന് പഠിപ്പിച്ച യാത്രയായിരുന്നു.
ഇന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നു…
പണമില്ലാത്ത കാലത്തായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നത്.
കാരണം അന്ന് ഓരോ രൂപയ്ക്കും ഒരു കഥയുണ്ടായിരുന്നു… ഓരോ യാത്രയ്ക്കും ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു… ഓരോ ഓർമ്മയ്ക്കും വിയർപ്പിന്റെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.