ജീവിതത്തിൽ ചില യാത്രകൾ മാസങ്ങൾ മുമ്പ് പ്ലാൻ ചെയ്തവയായിരിക്കും. ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യുക, ഹോട്ടൽ റൂം കണ്ടെത്തുക, പോകേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുക, ചെലവുകൾ കണക്കാക്കുക – എല്ലാം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കും. എന്നാൽ ചില യാത്രകൾ അങ്ങനെയല്ല. ഒരു നിമിഷത്തെ തീരുമാനത്തിൽ തുടങ്ങുകയും പിന്നീട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന അനുഭവങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്യും. ഞങ്ങളുടെ ബാംഗ്ലൂർ ന്യൂ ഇയർ യാത്ര അത്തരത്തിലൊന്നായിരുന്നു.
ന്യൂ ഇയർ അടുത്തെത്തുന്ന ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. നാട്ടിൽ എല്ലായിടത്തും ആഘോഷങ്ങളുടെ ചർച്ചകൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ എറണാകുളത്തേക്ക് പോകാൻ നേരത്തെ തന്നെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അവർ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്ലാനുകൾ പങ്കുവെക്കുകയും യാത്രയെക്കുറിച്ച് ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഞാനും റാമും മിഥുവും മറ്റൊരു സുഹൃത്തും അന്ന് നാട്ടിലായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു യാത്രാ പ്ലാനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ന്യൂ ഇയർ വീട്ടിൽ തന്നെ ആഘോഷിക്കാമെന്നായിരുന്നു ആദ്യ തീരുമാനം. എന്നാൽ സുഹൃത്തുക്കൾ എറണാകുളത്തേക്ക് പോയതോടെ ഒരു ചെറിയ വാശി മനസ്സിൽ ഉണ്ടായി.
“നമുക്കും എവിടെയെങ്കിലും പോകാമല്ലോ?” എന്നൊരു ചോദ്യം മാത്രമാണ് എല്ലാത്തിന്റെയും തുടക്കം.
എവിടേക്ക് പോകണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ആദ്യം ആരും ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചില്ല. പക്ഷേ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ബാംഗ്ലൂർ എന്ന പേര് ഉയർന്നു വന്നു. അതുവരെ അത് വെറും തമാശ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യമായി മാറി.
ഈ യാത്രയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഒരു തയ്യാറെടുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഹോട്ടൽ ബുക്ക് ചെയ്തില്ല. പോകേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കിയില്ല. എത്ര ദിവസം അവിടെ നിൽക്കും എന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ബാഗിൽ രണ്ടുമൂന്ന് ഡ്രസുകൾ, ഫോൺ ചാർജർ, കുറച്ച് പണം – അത്ര മാത്രം.
രാത്രിയോടെ ഞങ്ങൾ പാലക്കാട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. മൂന്ന് പേർ ഒരു ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്ത ആ നിമിഷം ഇന്നും ഓർമ്മയിൽ ഉണ്ട്. തണുത്ത കാറ്റും വിജനമായ റോഡുകളും യാത്രയുടെ ആവേശവും എല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ ആ രാത്രി വളരെ പ്രത്യേകമായി തോന്നി.
സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയപ്പോൾ വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ന്യൂ ഇയർ ആയതിനാൽ നിരവധി ആളുകൾ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളും അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളായി മാറി.
ട്രെയിൻ എത്തിയപ്പോൾ യഥാർത്ഥ സാഹസികത ആരംഭിച്ചു. ജനറൽ കോച്ചിലായിരുന്നു യാത്ര. സീറ്റ് കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. കുറേ സമയം നിന്നു. പിന്നെ വാതിലിനരികിൽ ഇരുന്നു. ചില സമയങ്ങളിൽ ഒരു മൂലയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു.
സത്യത്തിൽ ആ യാത്ര സുഖകരമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതുകൊണ്ടാണ് അത് കൂടുതൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.
റാം ഓരോ അഞ്ചു മിനിറ്റിലും “ഇനി എത്ര സമയം?” എന്ന് ചോദിക്കും. മിഥു ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഓരോ സ്റ്റേഷനിലും ആളുകൾ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് അത് സാധിച്ചില്ല. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കളിയാക്കുകയും പഴയ കഥകൾ പറയുകയും ചെയ്തു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഉറക്കം പോലും മറന്ന് എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. യാത്രയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ തമാശകളായി മാറി. ഇന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മ വരുന്നത് ആ ട്രെയിൻ യാത്രയാണ്.
പുലർച്ചെ ബാംഗ്ലൂരിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം തോന്നിയത് ഒരു വലിയ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കാണ്. കേരളത്തിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലോകം. ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ, തിരക്കേറിയ റോഡുകൾ, വിവിധ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന ആളുകൾ – എല്ലാം പുതുമയുള്ള അനുഭവമായിരുന്നു.
സ്റ്റേഷനിൽ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ എന്റെ സുഹൃത്ത് ആസിഫ് എത്തിയിരുന്നു. അവൻ അവിടെ ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ യാത്ര ഇത്രയും എളുപ്പമാകാൻ പ്രധാന കാരണം ആസിഫ് തന്നെയായിരുന്നു.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവൻ ഞങ്ങളെ നന്ദി ഹിൽസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
സത്യത്തിൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കാണുന്ന ചിത്രങ്ങൾ കണ്ടതുകൊണ്ട് നന്ദി ഹിൽസിനെക്കുറിച്ച് വലിയ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിൽക്കുന്ന ആളുകളുടെ ഫോട്ടോകളും സൂര്യോദയ കാഴ്ചകളും കണ്ടപ്പോൾ അതൊരു സ്വർഗ്ഗം പോലെയാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എത്തിയ ദിവസം അത്ര പ്രത്യേകമായ അനുഭവം ലഭിച്ചില്ല. തിരക്കും കാലാവസ്ഥയും കാരണം പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര രസം തോന്നിയില്ല. കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു. എന്നാൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കാണുന്നതുപോലെ അത്ഭുതകരമായ അനുഭവം ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല.
എങ്കിലും അവിടേക്കുള്ള റോഡ് യാത്ര മനോഹരമായിരുന്നു. മലഞ്ചെരിവുകളിലൂടെയുള്ള യാത്രയും തണുത്ത കാറ്റും ആ ദിവസത്തെ കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യകരമാക്കി.
ബാംഗ്ലൂരിലെ ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ അത് അത്യുഗ്രൻ എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ മോശവുമല്ല. പല സ്ഥലങ്ങളിലും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ദോശ, ബിരിയാണി, ചിക്കൻ വിഭവങ്ങൾ, ഫാസ്റ്റ് ഫുഡ് എന്നിവയൊക്കെ പരീക്ഷിച്ചു.
ചില ഹോട്ടലുകളിൽ ഭക്ഷണം വളരെ നല്ലതായിരുന്നു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ശരാശരി. മൊത്തത്തിൽ നോക്കിയാൽ “കൊള്ളാം” എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തൽ.
യാത്രയ്ക്കിടെ നടന്ന ഒരു തമാശ ഇന്നും ഞങ്ങൾ ഓർക്കാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം റാം ഗൂഗിൾ മാപ്പ് നോക്കി വഴി പറയുകയായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞ വഴി പിന്തുടർന്ന് കുറേ ദൂരം നടന്നപ്പോൾ നമ്മൾ പോകേണ്ട സ്ഥലത്തിന്റെ മറുവശത്തേക്കാണ് എത്തിയതെന്ന് മനസ്സിലായി. അന്ന് എല്ലാവരും അവനെ കളിയാക്കി. പിന്നീട് യാത്ര മുഴുവൻ “ഗൈഡ് റാം” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്.
മിഥുവിനും ഒരു പ്രത്യേക ശീലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ സ്ഥലത്തും എത്തുമ്പോൾ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ കുറഞ്ഞത് പത്ത് മിനിറ്റ് വേണം. ചിലപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നടക്കും. അവൻ പിന്നിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കും. പിന്നീട് ഓടിയെത്തി ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേരും.
അങ്ങനെ ചിരിയും തമാശകളും നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അവ.
ബാംഗ്ലൂരിലെ പ്രശസ്തമായ പാർക്കുകളും ഷോപ്പിംഗ് ഏരിയകളും രാത്രികാല കാഴ്ചകളും ഞങ്ങൾ കണ്ടു. നഗരത്തിന്റെ രാത്രിജീവിതം കേരളത്തിലെ പല നഗരങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് തോന്നി. റോഡുകൾ രാത്രിയിലും സജീവമായിരുന്നു. വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകളെ അവിടെ കാണാമായിരുന്നു.
മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.
തിരികെ പോകേണ്ട ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം യാത്ര അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വന്നപ്പോൾ ജനറൽ കോച്ചിൽ നിന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട യാത്ര ചെയ്ത ഞങ്ങൾ തിരികെ പോയത് എസി കോച്ചിലായിരുന്നു.
തണുത്ത അന്തരീക്ഷം, സുഖകരമായ സീറ്റ്, നല്ല ഉറക്കം – വരുമ്പോഴുണ്ടായ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെല്ലാം മറക്കാൻ അത് സഹായിച്ചു.
ട്രെയിൻ കേരളത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് ഒരു വാശിയിൽ തുടങ്ങിയ യാത്ര ഇപ്പോൾ ഒരു മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി മാറിയിരുന്നു.
ആ യാത്രയിൽ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത് ബാംഗ്ലൂർ നഗരം തന്നെയായിരുന്നില്ല. സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച സമയം, ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ച നിമിഷങ്ങൾ, ട്രെയിനിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, വഴിതെറ്റിയ സംഭവങ്ങൾ, രാത്രി വൈകി നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങൾ – അതൊക്കെയായിരുന്നു.
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും ന്യൂ ഇയർ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ യാത്രയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും.
കാരണം ചില യാത്രകൾ സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ വേണ്ടിയല്ല.
ഓർമ്മകൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
ഞങ്ങളുടെ ബാംഗ്ലൂർ ന്യൂ ഇയർ യാത്ര അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ഓർമ്മയാണ്.