എനിക്ക് 18 വയസ് ആകാൻ ഇനി കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. എന്റെ പ്രായത്തുള്ള പലർക്കും പല സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടാകും. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. “എന്റെ സ്വന്തം പണത്തിന് ഒരു ബൈക്ക് വാങ്ങണം” എന്നതായിരുന്നു ആ സ്വപ്നം. എന്റെ കൂട്ടുകാരിൽ മിക്കവർക്കും അപ്പോഴേക്കും ബൈക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ബൈക്ക് ഇല്ലാത്തതിൽ എനിക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നി. എന്റെ കൂട്ടുകാർ ഓരോ ദിവസവും ബൈക്കിൽ സ്കൂളിൽ വരുമ്പോൾ, എനിക്ക് ഒരു ബൈക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന ആഗ്രഹം കൂടി വന്നു.
“വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ വാങ്ങിത്തരില്ലേ?” എന്ന് പലരും എന്നോട് ചോദിക്കും. പക്ഷെ വീട്ടിൽ ഒരു നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. 18 വയസ് തികയാതെ ബൈക്ക് വാങ്ങില്ല എന്നതായിരുന്നു ആ നിയമം. ഞാൻ ഒരിക്കലും ആ നിയമത്തിനെതിരെ വാശിപിടിച്ചില്ല. കാരണം, എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ പറയുന്നതിന് പിന്നിൽ എനിക്ക് സുരക്ഷിതമായി ഇരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹമാണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
എന്റെ സ്വപ്നം യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ പോകുന്ന ദിവസം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സംഭവവും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ആ ദിവസം എത്തി. എന്റെ 18-ാം പിറന്നാൾ. ആ ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ദിവസം. ഓരോ രൂപയും സ്വരുക്കൂട്ടി വെച്ചതിന്റെ ഫലം കാണാൻ പോകുന്ന ദിവസം.
പണം വീണ്ടും വീണ്ടും എണ്ണിനോക്കി. എത്ര തവണ എണ്ണിയെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല. കയ്യിൽ ആ പണം പിടിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ആരുടെയും പണമല്ല… എന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ വിലയാണ്.
കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ബൈക്ക് ഷോറൂമിലേക്ക് പോയി. നിരയായി നിൽക്കുന്ന പുതിയ ബൈക്കുകൾ കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ച് നിമിഷം ഞാൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ചെറുപ്പം മുതൽ സ്വപ്നം കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ മുന്നിൽ യാഥാർത്ഥ്യമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
എന്റെ കണ്ണ് ആദ്യം കണ്ട ഒരു ബൈക്കിൽ തന്നെ ഉടക്കി. അതിന്റെ ഡിസൈനും നിറവും എല്ലാം എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായി. “ഇതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്…”എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ പണം അടയ്ക്കാൻ നേരമായപ്പോൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. ഞാൻ സ്വരുക്കൂട്ടിയ തുക… ആ ബൈക്ക് വാങ്ങാൻ കുറച്ച് ആയിരം രൂപ കുറവായിരുന്നു. ആ നിമിഷം എന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മങ്ങി. ഇത്രയും വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പ്… ഇനി വീണ്ടും നീളുമോ?
അപ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ ഒരു കൈ വന്ന് തട്ടി. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ… എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നത് ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരാളായിരുന്നു… എന്റെ അച്ഛൻ.
“നീ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് വന്നതാണ്.” അച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അച്ഛൻ സെയിൽസ്മാനോട് ബൈക്കിന്റെ വില ചോദിച്ചു. പിന്നെ എന്റെ കൈയിലെ പണം നോക്കി. എന്നെ നോക്കി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു… “നീ ഇത്രയും കാലം സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ പണം സ്വരുക്കൂട്ടിയത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പിന്നെ അച്ഛൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണം എടുത്ത് എന്റെ കൈയിൽ തന്നു. “ഇത് കടമല്ല… എന്റെ മകന്റെ അധ്വാനത്തിന് ഞാൻ തരുന്ന ഒരു സമ്മാനമാണ്.”
ആ നിമിഷം എനിക്ക് മനസ്സിലായി… ബൈക്ക് വാങ്ങുന്നതിലും വലിയ സന്തോഷം, സ്വന്തം മകനെക്കുറിച്ച് ഒരു അച്ഛന് അഭിമാനം തോന്നുന്ന നിമിഷമാണ്.
ബൈക്ക് വാങ്ങി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ… ഒരു ചെറിയ അശ്രദ്ധ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. “സ്വന്തം കഷ്ടപ്പാടിൽ വാങ്ങിയ സാധനങ്ങൾക്ക് വില കൂടുതലായിരിക്കും… കാരണം അതിൽ പണം മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലെ കുറെ ദിവസങ്ങളും അധ്വാനവും ഉണ്ടാകും.”
ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്.
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും… പുതിയ വാഹനങ്ങൾ കണ്ടാൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്തത്… 18-ാം വയസ്സിൽ എന്റെ സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ പണം കൊണ്ട് വാങ്ങിയ ആ ആദ്യ ബൈക്കാണ്.
അത് ഒരു ബൈക്ക് മാത്രമായിരുന്നില്ല. എന്റെ സ്വപ്നം, എന്റെ അധ്വാനം, എന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ വിശ്വാസം, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ വലിയ നേട്ടം—അതെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു ഓർമ്മയായിരുന്നു.