ജീവിതത്തിൽ ചില വ്യക്തികൾ പ്രത്യേക കാരണമൊന്നുമില്ലാതെ വരാറുണ്ട്. വിധി അവരെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.
എന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെയൊരു വ്യക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ടത് ഒരു സിനിമാ രംഗം പോലെയോ വലിയൊരു പരിപാടിയിലൂടെയോ അല്ല.
എന്റെ വീടിനടുത്തായിരുന്നു അവളുടെ അമ്മയുടെ വീട്.
അവളുടെ സ്വന്തം വീട് അവിടെ നിന്ന് കുറച്ച് അകലെയായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ വരുമായിരുന്നു. ഞാനും അവളെ പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
എന്നാൽ അന്നൊന്നും അവളെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
അവൾ ഒരു പരിചയക്കാരി മാത്രമായിരുന്നു. അത്രമാത്രം.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു…
ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു സംഭവം നടന്നു.
അവൾ എന്നോട് തന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
അവൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി.
കാരണം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ നേരിട്ട് വന്ന് പ്രണയം പറയുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ…
ആദ്യമേ എന്റെ മറുപടി “വേണ്ട” എന്നായിരുന്നു.
എനിക്ക് പ്രണയിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു.
വീട്ടുകാർ അറിയുമോ…
നാട്ടുകാർ എന്ത് പറയും…
പഠനത്തെ ബാധിക്കുമോ…
ഭാവിയിൽ എന്താകും…
എന്നെപ്പോലെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് എത്ര ഇഷ്ടമായാലും ഞാൻ ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ അവൾ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലല്ല…
മറിച്ച് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന രീതിയിൽ.
സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്…
സൗഹൃദം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്…
എന്നെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ട്…
പതിയെ എന്റെ മനസ്സ് മാറാൻ തുടങ്ങി.
ഞാൻ പോലും അറിയാതെ അവളെ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾ വരുമോ എന്ന് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അവളെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചില്ലെങ്കിൽ ദിവസം പൂർണമാകാത്ത പോലെ തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്…
ഞാൻ ആദ്യ ദിവസം “വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞ അതേ പെൺകുട്ടിയാണ്…
ഇപ്പോൾ എന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ കാരണമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം തുടങ്ങി.
ആർക്കും വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ കാണിക്കാത്ത ഒരു പ്രണയം.
എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്ക് അത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പ്രണയമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി.
മാസങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി.
രണ്ട് വർഷം…
ആ രണ്ട് വർഷം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സമയമായിരുന്നു.
ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ…
ഒരുപാട് സംസാരങ്ങൾ…
ചെറിയ ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ…
അതിനേക്കാൾ വലിയ ഇണക്കങ്ങൾ…
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കലുകൾ…
അവൾ വിഷമിച്ചാൽ എനിക്കും ഉറക്കം വരില്ല.
ഞാൻ വിഷമിച്ചാൽ അവൾക്ക് സമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല.
അത്രയേറെ അടുത്തുപോയി ഞങ്ങൾ.
ഭാവിയിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ടു.
ചെറിയൊരു വീടിനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഒരുമിച്ച് യാത്ര പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
മക്കളുടെ പേരുവരെ ചിലപ്പോൾ തമാശയായി തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ലോകം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു…
എന്നാൽ അതിൽ സന്തോഷം ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ രണ്ട് വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾ കരുതിയില്ല…
ഒരു ദിവസം ഈ പ്രണയം എല്ലാവരും അറിയുമെന്ന്…
അറിയുന്ന ആ ദിവസം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറുമെന്ന്…
ഓരോ പ്രണയത്തിനും ഒരു വഴിത്തിരിവ് ഉണ്ടാകും.
ഞങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തിൽ ആ ദിവസം എത്തി.
രണ്ട് വർഷത്തോളം ഞങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പ്രണയം…
ഒടുവിൽ വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ പേടി.
ശകാരമാകുമോ…
ഞങ്ങളെ വേർപെടുത്തുമോ…
ഇനി ഒരിക്കലും കാണാൻ അനുവദിക്കില്ലേ…
ഒരുപാട് ചിന്തകൾ.
ആ ദിവസങ്ങൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള ദിവസങ്ങളായിരുന്നു.
ഓരോ നിമിഷവും ഒരു വർഷം പോലെ തോന്നി.
വീട്ടിൽ സംസാരങ്ങൾ നടന്നു.
ബന്ധുക്കൾ അറിഞ്ഞു.
ഇരുവീട്ടുകാരും കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവമായി സംസാരിച്ചു.
ഞങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ കാത്തിരുന്നു.
കാരണം ഇനി തീരുമാനം ഞങ്ങളുടെ കൈയിലല്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ…
അല്ലാഹുവിന്റെ തീരുമാനം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ നിക്കാഹ് നടത്താൻ തീരുമാനമായി.
ആ വാർത്ത കേട്ട നിമിഷം ജീവിതത്തിൽ മറക്കാനാകാത്ത നിമിഷമാണ്.
രണ്ട് വർഷം ഒളിപ്പിച്ച പ്രണയം…
ഇനി എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഹലാലായി ഒന്നാകാൻ പോകുന്നു.
നിക്കാഹിന്റെ ദിവസം അടുത്തെത്തി.
ആ ദിവസം രാവിലെ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ “വേണ്ട” എന്ന് പറഞ്ഞ അതേ പെൺകുട്ടിയാണ്…
ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാകാൻ പോകുന്നത്.
നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച ആ നിമിഷം…
ജീവിതം ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അന്ന് മനസ്സിലായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്…
യഥാർത്ഥ പ്രണയം എന്നത് ഒരാളെ സ്വന്തമാക്കുന്നതല്ല…
ശരിയായ സമയത്ത്, ശരിയായ രീതിയിൽ, കുടുംബങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ്.
ഇന്ന് പിന്നോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ ആ രണ്ട് വർഷത്തെ പ്രണയം ഓർമ്മ വരുമ്പോൾ ചിരി വരും.
ആദ്യ ദിവസം ഞാൻ പറഞ്ഞ “വേണ്ട”…
അതാണ് ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ “അതെ” ആയി മാറിയത്.
ഒരുപാട് പ്രണയകഥകൾ തുടങ്ങുന്നത് ഒരു “ഹായ്” കൊണ്ടാണ്.
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയകഥ തുടങ്ങിയത്…
ഒരു “വേണ്ട” കൊണ്ടായിരുന്നു. ❤️
പ്രണയം തുടങ്ങിയ ശേഷം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറിയെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും പരസ്പരം വെറും പ്രണയിതാക്കളായി മാത്രം കണ്ടിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും ആയിരുന്നു.
ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നും.
അന്ന് ഇന്നത്തെ പോലെ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാനും മണിക്കൂറുകളോളം ഓൺലൈനിൽ ഇരിക്കാനും സൗകര്യങ്ങളൊന്നും അത്ര ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഓരോ ചെറിയ സംസാരത്തിനും ഒരു പ്രത്യേക വിലയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഉമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ ആ വഴിയിലേക്ക് കണ്ണോടിക്കും.
അവൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ…
ഒരുനിമിഷമെങ്കിലും കാണാൻ പറ്റുമോ…
അത്രമാത്രം കാണുന്നതു പോലും ചില ദിവസങ്ങളിൽ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ ഒരു നോട്ടം മാത്രം…
ചിലപ്പോൾ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം…
എന്നാൽ ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ പോലും ദിവസങ്ങളോളം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കും.
എന്റെ എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും അവളോട് പറയുമായിരുന്നു.
ഭാവിയിൽ എന്താകണം…
എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം…
എങ്ങനെ നല്ല ജീവിതം ഉണ്ടാക്കണം…
എല്ലാം.
അവൾ എല്ലാം ക്ഷമയോടെ കേൾക്കും.
ഞാൻ തളർന്നാൽ ധൈര്യം തരും.
ഞാൻ വിഷമിച്ചാൽ ആശ്വസിപ്പിക്കും.
അപ്പോൾ മനസ്സിലായി…
ഞാൻ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നില്ല…
എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്.
പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പേടി എപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും?
ഞങ്ങൾ വേർപിരിയേണ്ടി വരുമോ?
എല്ലാം അവസാനിക്കുമോ?
കാരണം കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഒരു ബന്ധത്തിനും ഭാവിയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
ചില രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാതെ ഭാവിയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവൾക്കും അതേ പേടിയായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല.
“അല്ലാഹു നല്ലത് തന്നെയാകും നൽകുക” എന്ന് പറഞ്ഞ് പരസ്പരം ധൈര്യം നൽകുമായിരുന്നു.
അങ്ങനെ രണ്ട് വർഷം കടന്നുപോയി.
ഓരോ ദിവസവും ഒരു പരീക്ഷണം പോലെ.
ഓരോ മാസവും ഒരു കാത്തിരിപ്പ് പോലെ.
എന്നാൽ ആ കാത്തിരിപ്പിന് പിന്നിൽ ഒരു വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുദിവസം ഞങ്ങൾ ഒന്നാകുമെന്ന വിശ്വാസം.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞ ദിവസം എത്തി.
ആദ്യം വലിയ ഭയമായിരുന്നു.
എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് അറിയില്ല.
എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മാറാൻ തുടങ്ങി.
സംസാരങ്ങൾ നടന്നു.
ഇരുവീട്ടുകാരും കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി.
അവസാനം ഞങ്ങളുടെ നിക്കാഹ് നടത്താൻ തീരുമാനമായി.
ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
രണ്ട് വർഷം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയതുപോലെ ആയിരുന്നു.
നിക്കാഹിന്റെ ദിവസം…
ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാവരും എത്തിയിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും ഞാൻ അന്വേഷിച്ചത് ഒരു മുഖം മാത്രമായിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖം.
കാരണം ആ ദിവസം മുതൽ അവൾ എന്റെ പ്രണയിനി മാത്രമല്ല…
എന്റെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന ആളായിരുന്നു.
നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞ നിമിഷം മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയായിരുന്നു…
“അല്ലാഹുവിന് നന്ദി…”
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ വന്നു.
ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ കൂടി.
സന്തോഷങ്ങളും വിഷമങ്ങളും മാറിമാറി വന്നു.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം മാറിയില്ല.
അവളോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം.
ഇന്നും ചിലപ്പോൾ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് ഞങ്ങൾ ചിരിക്കും.
“ആദ്യമായി പ്രപ്പോസ് ചെയ്ത ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“നീ ആദ്യം വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
എന്ന് ചോദിച്ച് പരസ്പരം കളിയാക്കും.
ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അവൾ.
കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും ജീവിതത്തിൽ പ്രണയം വരും.
എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെ ജീവിതപങ്കാളിയാക്കാൻ സാധിക്കില്ല.
എന്നെ സംഭവിച്ചു.
അതുകൊണ്ട് ഇന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്…
യഥാർത്ഥ പ്രണയം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല.
അത് പ്രണയത്തിൽ നിന്ന് നിക്കാഹിലേക്കും… നിക്കാഹിൽ നിന്ന് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീളുന്ന കൂട്ടായ്മയിലേക്കും മാറും.
ഇന്ന് പിന്നോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു…
അവൾ എന്നെ പ്രപ്പോസ് ചെയ്ത ആ ദിവസം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായം ഒരിക്കലും ആരംഭിക്കുമായിരുന്നില്ല…